นั่งทำงานอยู่แล้วรู้สึกเบื่อๆ เลยแอบมานั่งเขียนเล่น เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่ายังเขียนเรื่องที่ไปนิวยอร์คมายังไม่จบ จริงๆแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่ไปทานข้าว พอดีว่าอยากทานติ่มซำเลยให้พี่ยศบอกทางไปร้านที่เค้าบอกว่าอร่อย สุดท้ายก็ต้องพึ่งเจ้าเครื่อง GPS เหมือนเดิม พอเจอถนนที่ร้านอยู่ก็เริ่มมองหาที่จอดรถกัน วนไปวนมาได้สักพักก็เจอป้ายที่ทางไปที่จอดรถ เราก็ตามป้ายไปเรื่อยๆจนเจอ พอเลี้ยวเข้าไปก็เจอป้ายราคาอันเบ้อเริ่มบอกว่าค่าจอดชั่วโมงแรก 17 เหรียญเศษ เราก็เออโอเค พอมองต่อก็เจอว่าสองชั่วโมงมันเกือบจะสามสิบเหรียญ อึ้งนิดหน่อยแต่ไหนๆก็เข้ามาแล้วก็จอดละกัน ร้านที่ไปทานนี้ก็ใหญ่มาก ไปถึงกันตอนเที่ยงคนเต็มร้านหมด โต๊ะที่นั่นจะเป็นโต๊ะกลมซะส่วนใหญ่นั่งได้ประมาณแปดถึงสิบที่ พอตนเยอะโต๊ะไม่พอเค้าก็จับคนกลุ่มอื่นมานั่งโต๊ะเดียวกัน การเก็บโต๊ะที่นี่ก็ทำได้ efficient มากๆ พอกลุ่มนึงออกไปปุ๊บก็เก็บทันทีแล้วเอาจานกับตะเกียบชุดใหม่มาวางเสร็จภายในสามสิบวินาที อีกแผลบเดียวก็มีกลุ่มอื่นมานั่ง โอ้พระเจ้าพวกนี้มันไปเรียน operations research กันมาหรือไง อาหารก็อร่อยและหลากหลายพอควร เกือบจะคุ้มกับค่าที่จอดรถแน่ะ ราคาอาหารสองคนรวมกันก็สามสิบเหรียญ ดูแล้วก็ไม่แพงเท่าไหร่เพราะกินกันเยอะเหลือเกิน พอเดินออกมาจากร้านได้นิดนึง (อีกทางจากที่เดินเมา) ก็มาเจอที่จอดรถอีกที่ มองราคาแล้วก็อึ้งเพราะว่ามันแค่ $15 ต่อวัน อะไรฟะราคามันจะต่างกันได้ขนาดนี้เลยเรอะ รู้สึกเหมือนโดนหลอกแต่ก็เอาเถอะยังไงก็ได้กินอาหารอร่อย พอมาถึงที่จอดแล้วยื่นใบรับรถให้ พนักงานมันก็บอกว่ายี่สิบเก้าเหรียญหรือไงเนี่ยแหละ เราก็เบลอๆก็เอาเตังค์ให้มันไป เสร็จแล้วก็มองๆป้ายราคาว่ามันถึงได้ยังไงจอดไปชั่วโมงครึ่งมันก็แค่ยี่สิบต้นๆ พอไปถามมัน มันก็ชี้ให้ดูว่ามันต้องบวกภาษีเข้าไป เราก็เออๆโอเคแต่ก็คิดยังไงๆมันก็ยังไม่ถึงอยู่ดี พอดีพี่ยศเห็นว่ามันบวกทิปเข้าไปแล้ว มันยังมีหน้าจะมาวางกล่องทิปไว้อีก ส้งตีงโคตรๆ

พอออกมาได้ก็หาทางออกจากเกาะแมนแฮตตันกันอีกร่วมชั่วโมง ตอนแรกว่าจะออกไปทางฮอลแลนด์ทันเนลแต่เจอรถติดแบบสุดๆเลยต้องวกไปออกทางลิงคอล์นทีนเนลแทน กลับมาถึงบ้านก็หกโมงพอดี สรุปว่าทั้งวันขับรถไปเก้าชั่วโมงเห็นจะได้

จบ